Devrim hayal mi gerçek mi?

Aslı AYDINTAŞBAŞ
Milliyet Gazetesi Yazarı

Gümüşsuyu’ndan Taksim’e doğru yürüyorum. Sağım solum Türkiye Komünist Partisi flamaları taşıyan gençlerle dolu. İlginç olan sandıkta yankısı olmayan onlarca grup bugün hâlâ ısrarla ‘devrim’ peşinde...

‘Dev’ 1 Mayıs korosu
Günün en anlamlı ve sembolik etkinliği ise 1 Mayıs Korosu’ydu. Timur Selçuk’un piyanoyla eşlik ettiği koroda, Leman Sam, Şevval Sam, Burhan Şeşen, Rojin, Aynur Doğan, Rutkay Aziz gibi sanatçılar yer aldı.
Sanırsınız ki Türkiye’de yarın devrim var. Gümüşsuyu’ndan Taksim’e yürüyorum ve sağım solum Türkiye Komünist Partisi flamaları taşıyan gençlerle dolu. Arada tek tük ak saçlı eski tüfek komünist olsa da, çoğunluk 20-25 civarında, yani Berlin Duvarı yıkılıp dünya komünizme veda ettiğinde henüz yeni doğmuş nesilden.
Kocaman afro’lu bir gence soruyorum, “Öğrenci misiniz?” “Ostim’de işçiyim” diyor. Kalabalık,  “Paranın saltanatı varsa/ Halkın TKP’si var” ya da “Fabrikalar, tarlalar/ siyasi iktidar/ her şey emeğin olacak” diye slogan atıyor.” Sonra bir ara da nedense “Tayyip Amerika’ya/ Fethullah’ın yanına” diye...
TKP şapkası da ekmek arası köfte de 5 TL. 2 TL’ye TKP’nin 1 Mayıs rozetini satan Müge Hanım’a soruyorum, “Komünizm fiilen iflas etmedi mi?” “Hayır” diyor Müge Hanım büyük bir inançla, “Asıl kapitalizm iflas etti. Sosyalist devrimler çağı daha yeni başlıyor. Tarihsel olarak bakmak lazım. Tekel direnişini gördünüz... Bu arada rozet almak istemez misiniz?”
Hâlâ sosyalizm ve devrim peşinde koşan TKP’lileri geride bırakıp Taksim Meydanı’na çıktığımda, Türkiye’de kabaca “sol” denilebilecek her kesimin bir şekilde yer aldığı tam bir şenlik atmosferi var. Sendikalar, sol fraksiyonlar, Kürtler, Aleviler, sol örgütler, yeşiller, hatta geyler ve lezbiyenler...
İki türlü insan var 32 yıl sonraki Taksim randevusuna gelen. Biri, hiç değişmeyenler; ikincisi ise, her haliyle dinamik ve değişim isteyen Türkiye’yi yansıtanlar. 

Şimdi daha özgürlükçü
1977 Taksim’ini yaşayan Ayça Atikoğlu’na aradaki farkı soruyorum, “En önemli fark, solun o resmi havasının dağılmış olması. 1 Mayıs geçmişte tek tip ve sertti. Şimdi daha sivil, özgürlükçü ve kimsenin tahakküm kurmadığı, kimsenin rahatsız etmediği bir barış ve özgürlük ortamı var” diyor.
Gerçekten de etrafta öpüşenler de var, şortlu kızlar da. 3-5 flama ve varoşlardan genç mürit bulup Nuh’un gemisinden kalma sol fraksiyonları canlandırmaya çalışanlar da, çimlerin üzerine yayılmış ya da halay çekerek Gezi Parkı’nı Hyde Park’a çevirmiş BDP’liler de.
Gey-lezbiyen gruplar “Lezbiyenler de vardır” diye pankart taşıyor ve ciddi bir protesto halinde. LAMBDA üyesi 32 yaşındaki Zeynep, organizasyon komitesinin “genel ahlak” gerekçesiyle kendilerini anons etmediğini söylüyor. “Genel ahlak/ kimin ahlakı?” diye bağırıyorlar. Haklılar.
Sendikacılar ve işçileri saymazsanız, dün Taksim’deki kalabalığın en önemli özelliği çok genç olması. Bir ara Garanti Bankası kioskunun üzerine çıkmış, korteji izleyen 17-18 yaşlarındaki 3 kafadara gözüm takılıyor. Arada bir “Önderimiz İbrahim/ İbrahim Kaypakkaya” diye bağırıyorlar.
Neyse ki tam o sırada “ayaklı sol ansiklopedisi” sayılabilecek kuzenim Boran’a rastlıyorum. Boran Abi sayesinde flamasını kapıp Taksim’e koşan EHP, DÖB, DİK, BDSP, Dev-Lis, SODAP, DHF, DGH ve alfabenin onlarca farklı kombinasyonun ne olduğunu, daha doğrusu hangi örgütten kopup neye dönüştüğünü birazcık öğreniyorum.
İlginç olan, sandıkta yankısı olmayan onlarca grubun, bugün hâlâ ısrarla “devrim” peşinde koşuyor olması...

Ne varmış korkacak?
“Devrim lafına takılma” diyor bir gazeteci arkadaşım, “Herkes biliyor devrim olmayacağını. Ancak 200 bin kişi bir hayal peşinde, değişim için orada. Nesi var bunun?” Bir grup genç, “İsyanımız daha iyi bir dünya için” diye bağırıyor.
Evet, buradakilerin tümü şu ya da bu şekilde “muhalif” hatta bir bölümü “müzmin muhalif”. Ancak bu tam bir isyan değil, bir kültür, bir hayat tarzı. Muhalif grupların kendini meşru yollardan ifade edebildiği bir demokrasiden korkmayacaksınız. Dünkü manzaraları izledikten sonra söylenebilecek tek şey, “Ne varmış bu kadar korkacak 1 Mayıs’tan?”
Ayrılırken BDP’lilerin arasında dalıyorum. Kerhen gelmiş gibiler. Davaları bambaşka. Gezi Parkı’ndan çimlere yayılıp halay çekiyorlardı 20’li yaşlarda modern kıyafetli varoş gençleri. Arada bir geçen “Serok Apo” lafı dışında çekilen halay tamamen Türkçe: “PKK saflarında/ direnişe davet var/ devrim yollarında/ engeller aşılacak.”
Kızların bir bölümü türbanlı. Bir ara poşulu 2 genç miting içinde miting misali derme çatma Öcalan flamalarını kalabalıkta uçuruyor. Zılgıtlar ve heyecan. Sonra pikniğe devam. Başında Türk bayrağı çatkı, Ferre gözlüklü bir kadınla geleneksel Güneydoğu kıyafetlerini giymiş BDPli yaşlı bir kadın kafa kafaya vermiş uyukluyor ağaçların altında...